نامِ اين برنامه­ي راديويي («صداي دوست») را از اين شعر زيباي سهراب سپهري گرفته­ام، از «حجمِ سبز» در «هشت کتاب» او [يادِ هميشه سبزش سبزتر باد!]:

تپشِ سايه­ي دوست

تا سوادِ قريه راهي بود
چشم­هاي ما پُر از تفسيرِ ماهِ زنده­ي بومي،
شب درونِ آستين­هامان.

مي­گذشتيم از ميانِ آبکندي خُشک.
از کلامِ سبزه­زاران گوش­ها سرشار،
کوله­بار از انعکاسِ شهرهاي دور.
منطقِ زيرِ زمين در زيرِ پا جاري.

زيرِ دندان­هاي ما طعمِ فراغت جا­به­جا مي­شد.
پاي­پوشِ ما که از جنسِ نبوت بود ما را با نسيمي از زمين مي­کَند.
چوبدستِ ما به دوشِ خود بهارِ جاودان مي­بُرد.
هر يک از ما آسماني داشت در هر انحناي فکر.
هر تکانِ دستِ ما با جُنبشِ يک بال مجذوبِ سحر مي­خواند.
جيب­هاي ما صداي جيک­جيکِ صُبح­هاي کودکي مي­داد.

ما گُروهِ عاشقان بوديم و راهِ ما
از کنارِ قريه­هاي آشنا با فقر
تا صفاي بيکران مي­رفت.

بر فرازِ آبگيري، خود­به­خود سرها همه خم شد:
روي صورت­هاي ما تبخير مي­شد شب
و صداي دوست مي­آمد به گوشِ دوست.

* * *

موسيقي آغازِ برنامه تکه­اي­ست از چهارمين بخشِ سي­دي شانزده بخشي «رقصِ زندگي» باعنوانِ «در جُست­و­جوي هيچ» از فريور خُسروي. [سنتور: فريور خُسروي و تُنبک: رضا شريفي]. با سپاس از محبت فريور که اجازه داد از کارش براي آرمِ اين برنامه استفاده کنيم.
و نيز با تشکر از دوستِ جوان سارا که اين برنامه هربار، با صداي او آغاز مي­شود و زحمتِ خواندنِ اطلاعيه­ها را هم او کشيده است.

* * *